از آن شب که میهن بسختی گریست
دگر جز سیاهی در اخبار
نیست
به راهِ جنون می رود شیخِ پیر
نگردد ز نشخوارِ خونابه سیر
سپاهی چو ترسد ز مرگِ نظام
ببارد گلوله ز
بالایِ بام
چو از دست داده بسیجی عنان
چو گرگی دَرَد سینهِ نو جوان
بدزدند تن هایِ مجروح را
که پنهان شود وسعتِ ماجرا
فغان ها چو آمد که بازار سوخت
فقیهی ز شادی بر آن چشم دوخت
به خلوت گرفتم کتابی به دست
مگر چون شهابی روم دوردست
بدیدم کلامی که بیگانه نیست
به عشقِ شقایق بباید که زیست
تو ای شیخِ خائن نداری شرف
از این رو شوی با دلیران طرف
گرفتی تو سبقت ز تیمورِ لنگ
که شرمی نداری ز خروارِ ننگ
نگویند مردم ز چنگیز خان
ز روزی که شد فتنه هایت عیان
شنیدی چه کردی به
بازارِ
رشت؟
در آن شب که دادی تو فرمان به گشت
در ایلام کردی تو خون ها روان
چه گویم ز یزد و بم و بهبهان؟
ز مرزِ ارس تا سراوان و خاش
بسوزند مردم ز رنجِ معاش
چو آمد فراوان تصاویرِ زشت
جهان در حسابت جنایت نوشت
نباشد ز نام تو بدنام
تر
که آتش فشاندی سرِ خشک و تر
ز بیداد کردی تو طوفان بپا
که از بیمِ آن خفته ای در خفا
ز خاطر مبر زاهدِ پر عناد
خزانت ببینی از این تند باد
برایِ عدالت تو آماده باش
که عمقِ جنایت دگر گشته فاش
خروشید حیدر که غوغا ز چیست؟
مگر هر مبارز سرِ دار
نیست؟
دمارم درآمد از این اعتراض
به ریشم بخندد پرنسِ ریاض
چرا اهلِ پیشه کند اعتصاب؟
نداند تحصُن ندارد
ثواب؟
چه باکی که سعدی زده حرفِ مفت
عبادت نباشد چرندی که گفت
گرفتم ولایت به دوز و کلک
همین است اینک روالِ فلک
ولایت بجز کشتنِ ناس نیست
به تدریس و سردابه و لاس نیست
مگر ناترازی گناهِ من
است؟
بدانند دزدان که از دشمن است
اگر نرخ بنزین بگشته گران
نباید بشاشد به عکسم جوان
چو دارم به تعدادِ مردم فشنگ
چرا در جنایت بجویم درنگ؟
کنم رودِ خونین روانه
به دشت
که هر کس نگوید ز بازارِ رشت
ولی چون خجسته ندارد قرار
به سانِ اسدجان دگر الفرار
عزیزِ من که باشی زیر فرمان
اگر داری به دل مهری به ایران
به سمتِ مردمان سر را بگردان
مزن زخمی به کس با امرِ شیطان
چو داده خیره سر سرمایه از دست
ز خونِ نوجوان اینک شود مست
تو که داری خبر از وضعِ ضحاک
دگر گلگون مکن این
میهنِ پاک
دمی بر ماتمِ مادر بیندیش
مکن دردِ پدر با آتشت بیش
ببافد یاوه گو هر دم
دروغی
دلش را خوش کند با عروبوقی
بپرسد هر طبیب از پیرِ رسوا
"جنونی کی شود با خون مداوا؟"
منه انگشتِ خود بر رویِ ماشه
که آزارت دهد وجدان همیشه
نپاید بی گمان بنیادِ
بیداد
گریزد چون اسد این شیخِ شیاد
شکن پیمانِ خود با این خلافت
بزن بر نامه ات مُهرِ شرافت
غمی سنگین نشسته بر دلِ شهر
ز خون رنگین شده دیوارهِ نهر
فقیهی از قرونِ ظلمت و ننگ
بگوید بی امان از دشمن و جنگ
نبندد حلقِ خود پرگویِ بیمار
کشاند بی گنه بر چوبهِ دار
فرستد در گذر پیوسته مزدور
که گردد هر محل ساکت تر از گور
ز داغِ غنچه های نو شکفته
دو چشمِ باغبان لختی نخفته
چه طولانی شده ساعاتِ هر روز
چو قرنی بگذرد شب های جانسوز
نخواند نغمه ای مرغِ سبکبال
تو گویی می رمد از پیرِ دجال
نماند بیش از آین دورانِ اندوه
که باشد نسلِ زد دانا و نستوه
چو از جا برکند بنیادِ بیداد
ز نو ایران شود آزاد و آباد
کجایی ملیجک که جان بر لب است؟
ز جهدِ جوانان جناغم شکست
چه دارد به دستش جوانِ جسور؟
که ما را بروبد از اینجا به زور
به هر جایِ کشور نظر افکنم
بلغزد زبانم بلرزد تنم
چو از جا نجنبد علمدارِ ما
به خواری کشد آخرش کارِ ما
دریغا که اسبم ندارد بخار
به رویِ بساطم نشسته غبار
چو از تیغِ خونین نیاید قوام
یقینا ندارد نظامم
دوام
نخواهم بمیرم ز لرز و تبی
بجویم پناهی از آن اجنبی
دلاراتِ ما را به خارج فرست
که دیگر ندارم نیازی به ژست
ز عادات دودم چو داری خبر
تو افیون و منقل برایم بخر
فرستم دو لعنت بر این روزگار
که انداخت بیرون مرا از مدار
بگردم به قربانِ نورت
ترامپ
که خورشید باشد به پیشت چو لامپ
نچرخد جهان جز به فرمانِ تو
که داری بر عالم تو حقِ وتو
هر آنچه شنیدم ز آموزگار
نیارزد پشیزی در این روزگار
ندیده کسی این چنین کامیار
بریزد به جیبت ز هر سو دلار
هر آن بد که گفتم تو جدی مگیر
که بودم به چنگال شیطان اسیر
چو شیطانِ ملعون بشد سرنگون
دگر تر نسازم زمین ها ز خون
نگویم از این پس ز جنگ و جهاد
برقصم غزل خوان به آهنگِ شاد
ولی ترس دارم که افتم به دام
نخواهم بنوشم شرنگی ز جام
به ملبورن دارم بسی ملکِ ناب
به آنجا گریزم من از راهِ
آب
دلاور به نادم روادید
ده
که شوقِ وصالت به جانم زده
چو گردم ثناگو ز دیدارِ دوست
نگنجم ز شادی به زندانِ پوست
